Kategoria: Bez kategorii

Rozporządzenie

ROZPORZĄDZENIE
MINISTRA ROLNICTWA I ROZWOJU WSI


z dnia 23 sierpnia 2001 r.

w sprawie wysokości opłat uiszczanych
za rzecz Polskiego Klubu Wyścigów Konnych
za wydanie zezwolenia na organizowanie wyścigów konnych,
za udzielenie zezwolenia na kierowanie stajnią wyścigową
i licencji na trenowanie koni oraz dosiadanie (powożenie) koni,
a także pełnienie funkcji sędziego wyścigowego
oraz za rejestrację barw wyścigowych i zgłoszenie konia do wyścigów.

(Dz. U. z dnia 31 sierpnia 2001 r.)

Na podstawie art. 11 pkt. 2 i 3 ustawy z dnia 18 stycznia 200 1 r. o wyścigach konnych (Dz. U. Nr 11, poz. 86) zarządza się, co następuje:

§ 1.

  1. Określa się opłaty za:
    1. udzielenie zezwolenia na kierowanie stajnią wyścigową,
    2. udzielenie licencji na trenowanie koni,
    3. udzielenie licencji na dosiadanie (powożenie) koni,
    4. udzielenie licencji na pełnienie funkcji sędziego wyścigowego,
    5. rejestrację barw wyścigowych,
    6. zgłoszenie konia do wyścigów,
    7. wydanie zezwolenia na organizowanie wyścigów konnych.
  2. Wysokość opłat, o których mowa w ust. 1, określa załącznik do rozporządzenia.

§ 2.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 2001 r.

 

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi: Artur Balazs


Załącznik do zarządzenia
Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi
z dnia 23 sierpnia 2001 r

Wysokość opłat za udzielenie zezwolenia

na kierowanie stajnią wyścigową, udzielenie licencji na trenowanie koni, dosiadanie (powożenie) koni, pełnienie funkcji sędziego wyścigowego, rejestrację barw wyścigowych, zgłoszenie konia do wyścigów, wydanie zezwolenia na organizowanie wyścigów konnych

Lp. Rodzaje opłat opłata w zł
1. Udzielenie zezwolenia na kierowanie stajnią 300
2. Udzielenie licencji na trenowanie koni 300
3. Udzielenie licencji na dosiadanie (powożenie) koni 100
4. Udzielenie licencji na pełnienie funkcji sędziego wyścigowego 50
5 Rejestracja barw wyścigowych 100
6. Zgłoszenie konia do wyścigów 100
7. Wydanie zezwolenia na organizowanie wyścigów konnych – w zależności od planowanej liczby gonitw w ciągu roku na danym torze wyścigowym:do 8 gonitw 3.600
od 9 do 16 gonitw 7.000
od 17 do 35 gonitw 13.500
od 36 do 45 gonitw 20.000
od 46 do 80 gonitw 32.000
od 81 do 120 gonitw 46.500
od 121 do 160 gonitw 60.000
od 161 do 240 gonitw 90.000
od 241 do 450 gonitw 120.000
od 451 do 770 gonitw 160.000
powyżej 770 gonitw 240.000

Wykaz niedozwolonych środków dopingowych

Załącznik nr 3

do Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i rozwoju Wsi
z dnia 23 sierpnia 2001
w sprawie ustalenia regulaminu wyścigów konnych
(Dz. U. Nr 90. poz. 1006)

 

Wykaz niedozwolonych środków dopingowych dla koni


  1. Niedozwolonymi środkami dopingującymi dla koni są :
    1. substancje hormonalne i ich syntetyczne odpowiedniki,
    2. substancje przeciw zakaźne inne niż stosowane wyłącznie jako przeciw pasożytnicze,
    3. substancje przeciwgorączkowe, przeciwbólowe i przeciwzapalne,
    4. substancje cytotoksyczne,
    5. środki maskujące.
  2. Za niedozwolone środki dopingujące dla koni uznaje się następujące substancje, jeżeli ich stężenie przekracza :
    1. arszenik – 0,3 mg łącznej wartości arszeniku na 1ml moczu,
    2. dwutlenek węgla na 1 litr osocza krwi,
    3. sulfotlenek metylu – 15 mg sulfotlenku metylu na 1ml surowicy krwi,
    4. DMSO – 1 mg sulfotlenku na 1ml surowicy krwi,
    5. hordenina – 80 mg hordeniny na 1 ml moczu lub 1 mg na 1 ml surowicy krwi,
    6. hydrokortyzm ( kortyzol ) – 1mg hydrokortyzonu na 1ml moczu,
    7. nadrolon – wolny i związany 5a – estran -3b, 17a – diol do wolnego i związanego, 5(10) -estren – 3b, 17a – diolu w moczu w stosunku równym 1,
    8. kwas salicylowy – 750 mg kwasu salicylowego na 1 ml moczu lub 6,5 mg kwasu salicylowego na ml surowicy krwi,
    9. testosteron -0,02 mg wolnego i związanego testosteronu do wolnego i związanego epitestosteronu w moczu pobranym od wałachów lub wolny i związany testosteron do wolnego i związanego epitestosteronu w moczu pobranym od klaczy, w stosunku równym 12,
    10. teobromina – 2 mg teobrominy na 1 ml moczu.

Skala wag noszonych przez konie

Załącznik nr 2
do Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i rozwoju Wsi
z dnia 23 sierpnia 2001
w sprawie ustalenia regulaminu wyścigów konnych
(Dz. U. Nr 90. poz. 1006)

 

Skala wag noszonych przez konie


I. Skala wag w gonitwach płaskich

  1. Wagi noszone obowiązujące w gonitwach dla koni pełnej krwi angielskiej i koni ras półkrwi :
    1. 2-letnich do dnia 31 lipca – 56 kg, po dniu 31 lipca – 57 kg,
    2. dla 2-letnich i starszych:
      1. dla koni 2-letnich -53 kg
      2. dla koni 3-letnich – 61 kg
      3. dla koni 4-letnich i starszych 62 kg
    3. w gonitwach przeznaczonych wyłącznie dla koni 3-letnich na wszystkich dystansach i we wszystkich miesiącach obowiązuje waga 59 kg.
  2. W innych gonitwach obowiązuje waga z następującej tabelki :
    Dystans Wiek konia Miesiąc
    I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII
    do 1600m włącznie 3-letnie
    52
    54
    55
    56
    57
    58
    59
    60
    4-letnie i st.
    60
    60
    60
    60
    60
    60
    60
    60
    do 2400m włącznie 3-letnie
    50
    52
    53
    54
    55
    56
    57
    58
    4-letnie i st.
    60
    60
    60
    60
    60
    60
    60
    60
    ponad 2400m 3-letnie
    50
    52
    53
    54
    55
    56
    56
    57
    4-letnie i st.
    60
    60
    60
    60
    60
    60
    60
    60

     

  3. 2-letnie
    klacze pełnej krwi angielskiej korzystają z 1 kg ulgi wagi.
  4. Wałachy niosą wagę oreśloną dla ogierów.
  5. Wagę, jaka obowiązuje w gonitwach, o której mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2, stosuje się również wówczas, gdy do gonitwy nie zapisano koni któregokolwiek z roczników lub po zapisaniu wycofano z gonitwy konie któregokolwiek z roczników.
  6. Ulgi wagi dla klaczy należy stosować również w przypadku, gdy do gonitwy przeznaczonej dla koni róŻnych płci zapisano wyłącznie klacze lub gdy wszystkie zapisane ogiery i wałachy wycofano.
  7. W gonitwach przeznaczonych dla koni arabskich czystej krwi na wszystkich dystansach i we wszystkich miesiącach obowiązują następujące wagi noszone :
    1. dla koni 3-letnich -58 kg
    2. dla koni 4-letnich -59 kg
    3. dla koni 5-letnich i starszych -62 kg
  8. W gonitwach przeznaczonych dla koni 3-letnich i starszych konie 3-letnie korzystają z 4 kg ulgi wagi.

II. Skala wag w gonitwach z płotami

  1. Wagi noszone w gonitwach z płotami dla koni pełnej krwi angielskiej i dla koni ras półkrwi :
    Dystans Wiek konia Miesiąc
    I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII
    2400m 3-letnie
    63
    64
    64
    65
    66
    3-letnie i st.
    63
    64
    4-letnie
    66
    66
    67
    67
    67
    68
    5-letnie i st.
    69
    69
    69
    69
    69
    69
    2500m do 3200m 3-letnie
    63
    64
    64
    65
    66
    3-letnie i st.
    62
    63
    4-letnie
    66
    66
    67
    67
    67
    68
    5-letnie i st.
    69
    69
    69
    69
    69
    69
    powyżej 3200m 4-letnie
    66
    66
    66
    66
    67
    67
    5-letnie i st.
    69
    69
    69
    69
    69
    69

    klacze 3-, 4-, 5- i 6-letnie korzystają z 2 kg ulgi wagi.

  2. W gonitwach, w których mogą brać udział wyłącznie konie arabskie czystej krwi, obowiązuje następująca skala wagi we wszystkich sezonach i na wszystkich dystansach :
    1. dla koni 4-letnich – 66 kg,
    2. dla koni 5-letnich i starszych – 70 kg.klacze 4-6-letnie otrzymują 2 kg ulgi wagi.
  3. Jeżeli konie ras półkrwi uczestniczą w gonitwie z końmi rasy pełnej krwi angielskiej, korzystają z 5 kg ulgi wagi.

III. Skala wag w gonitwach przeszkodowych

  1. Wagi noszone w gonitwach z przeszkodami dla koni pełnej krwi angielskiej i dla koni ras pół krwi:Klacze 3-, 4- ,5- i 6-letnie korzystają z 2 kg ulgi wagi.
    Dystans Wiek konia Miesiąc
    I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII
    do 4200m 3-letnie
    65
    66
    4-letnie
    63
    63
    64
    66
    66
    67
    5-letnie
    68
    68
    68
    69
    69
    69
    6-letnie i st.
    69
    69
    69
    69
    69
    69
    powyżej 4200m 4-letnie
    62
    62
    64
    64
    64
    65
    5-letnie
    67
    67
    68
    68
    68
    68
    6-letnie i st.
    69
    69
    69
    69
    69
    69
  2. W gonitwach, w których mogą brać udział wyłącznie konie arabskie czystej krwi, we wszystkich sezonach i na wszystkich dystansach konie 5-letnie i starsze niosą wagę 68 kg.
  3. Jeżeli konie ras półkrwi uczestniczą w gonitwie z końmi rasy pełnej krwi angielskiej, korzystają z 5 kg ulgi wagi.

Sposób ustalania grup i handicapów

Załącznik nr 1
do Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i rozwoju Wsi
z dnia 23 sierpnia 2001
w sprawie ustalenia regulaminu wyścigów konnych
(Dz. U. Nr 90. poz. 1006)

 

Szczegółowy sposób ustalania grup i handicapów


  1. Ustala się dwa terminy przegrupowania koni:
    1. na sezon wiosenny przed rozpoczęciem sezonu wyścigowego,
    2. na sezon letni po gonitwie „Derby” dla koni pełnej krwi angielskiej.
  2. W przegrupowaniu na sezon wiosenny gonitwy poza grupowe dzieli się na kategorie A i B, a grupowe -na I, II i III grupę.
  3. Konie 3-letnie pełnej krwi angielskiej oraz 4-letnie konie arabskie czystej krwi zostają przegrupowane na zasadzie wygranych gonitw w roku ubiegłym w następujący sposób:
    1. poza grupami w kategorii A pozostają konie, które w ubiegłym roku wygrały gonitwę kategorii A, I
    2. poza grupami w kategorii B pozostają konie, które w ubiegłym roku wygrały gonitwę kategorii B,
    3. w I grupie pozostają konie, które w ubiegłym roku wygrały gonitwę I grupy,
    4. w II grupie pozostają konie, które w ubiegłym roku wygrały gonitwę II grupy,
    5. w III grupie znajdują się konie, które w ubiegłym roku nie wygrały gonitwy II grupy.
  4. Konie 4-letnie i starsze pełnej krwi angielskiej oraz 5-letnie i starsze konie arabskie czystej krwi zostają przegrupowane na zasadzie wygranych gonitw w ubiegłym roku w następujący sposób:
    1. poza grupami w kategorii A pozostają konie, które w ubiegłym roku wygrały gonitwę kategorii A,
    2. poza grupami w kategorii B pozostają konie, które w ubiegłym roku wygrały gonitwę kategorii B,
    3. w I grupie pozostają konie, które w ubiegłym roku wygrały gonitwę I grupy, będąc w I grupie lub kategorii B,
    4. w II grupie pozostają konie, które w ubiegłym roku wygrały gonitwę II grupy, będąc w n grupie lub I grupie,
    5. pozostałe konie zostają zakwalifikowane do III grupy,
    6. koń, który nie wygrał w ubiegłym roku samodzielnie gonitwy, zostaje przesunięty o jedną grupę niżej,
    7. koń pełnej krwi angielskiej oraz koń arabski czystej krwi, który wygrał sumę nagród równą lub wyższą od dwukrotnej wartości najniższej I nagrody kategorii A dla danej rasy, nie zostaje przegrupowany.
  5. 3-letnie konie arabskie czystej krwi zaczynają biegać od dnia 1 maja w n grupie i do końca bieżącego roku będą przesuwać się w grupach zgodnie z wygranymi gonitwami.
  6. Konie 2-letnie pełnej krwi angielskiej zaczynają biegać od dnia 1 czerwca w grupie II i do końca bieżącego roku będą przesuwać się w grupach zgodnie z wygranymi gonitwami.
  7. W przegrupowaniu koni na sezon letni konie 3-letnie i starsze pełnej krwi angielskiej oraz 4-letnie i starsze konie arabskie czystej krwi zostają przegrupowane na zasadzie wygranych nagród w sezonie wiosennym bieżącego roku (do dnia 2 lipca włącznie) w następujący sposób:
    1. wszystkie konie zostają przesunięte o jedną grupę niżej, z wyjątkiem:
      1. koni, które wygrały gonitwę kategorii A,
      2. koni, które wygrały sumę w wysokości najniższej nagrody kategorii A,
      3. koni, które wygrały samodzielnie grupę niższą od tej, w której się znajdowały, z wyłączeniem koni kategorii A, które wygrały handicap grupowy,
    2. podczas przegrupowania na sezon letni tworzy się IV grupę koni, które w sezonie wiosennym bieżącego roku nie wygrały gonitwy III grupy.
  8. Konie 3-letnie i starsze pełnej krwi angielskiej oraz 4-letnie i starsze konie arabskie czystej krwi po wygraniu jednorazowo 30.000 zł zostają przegrupowane co najmniej do kategorii B, a po wygraniu jednorazowo 60.000 zł- do kategorii A (nie dotyczy handicapów).
  9. Wszystkie gonitwy handicapowe wygrane w kraju i za granicą bez względu na wysokość nagrody przesuwają konia o jedną grupę, z wyjątkiem koni kat. A, które po wygraniu handicapu grupowego są traktowane jak konie, które wygrały grupę niżej, przepis nie dotyczy koni wszystkich ras.
  10. Handicap generalny prowadzony jest na bieżąco i ogłaszany w każdy poniedziałek w siedzibie Klubu. Koń jest ujęty w handicapie generalnym przed sezonem, o ile w ubiegłym roku ukończył przynajmniej dwie gonitwy i nie został w żadnej z nich zdyskwalifikowany. Koń, który nie był ujęty w handicapie generalnym przed sezonem, zostanie w nim ujęty, jeśli w bieżącym sezonie ukończył przynajmniej dwie gonitwy i nie został w żadnej z nich zdyskwalifikowany. Po dniu „Derby” dla koni pełnej krwi angielskiej w handicapie generalnym zostaną ujęte tylko te konie, które w bieżącym sezonie ukończyły przynajmniej dwie gonitwy i nie zostały w żadnej z nich zdyskwalifikowane. Przy ustalaniu w handicapie wagi danego konia, który nie był ujęty w handicapie generalnym przed sezonem, nie uwzględnia się startów tego konia za granicą.

BIULETYN PKWK Nr 4/2001

ALFABETYCZNY SPIS KONI

W spisie zostały zamieszczone konie wg ras z rejestrem gonitw, w których brały udział w 2001 roku oraz wygranymi sumami nagród.

Za nazwą konia podano jego płeć, maść, rok urodzenia, ojca, matkę i hodowcę.

Rejestr gonitw obejmuje : numer gonitwy (gonitwy rozegrane na torze we Wrocławiu oznaczone są literą „W”, w Sopocie literą „S”, w Stawigudzie „ST”), tor wyścigowy na którym została rozegrana, datę, kategorię gonitwy, dystans, zajęte miejsce, czas gonitwy, jeźdźca, wagę niesioną przez konia, wygraną sumę.

Biuletyn nr 4 zawiera wyniki koni pełnej krwi angielskiej.

Dla przykładu :

ACHILLES og. kaszt. 1998 [Five Star Camp (USA)-Arabella], M. Mełnicki 12140,00

19 Warszawa 28.04 III 1600 2 1’45,6″ Pilich M. 61
1360 zł
54 Warszawa 12.05 III 1400 1 1’25,4″ Dul A. 62
3400 zł
102 Warszawa 27.05 PG 2000 3 2’06,5″ Mełnicka H. 56
1900 zł
166 Warszawa 17.06 II 1800 2 1’50,8″ Szymczuk W. 59
1880 zł
ST1 Stawiguda 07.07 I 1900 2 nm Dul A. 59
3600 zł

 

  • Cały Biuletyn nr 4 do wydruku w formacie .pdf 
  • Biuletyn nr 4 cz. I do wydruku w formacie .pdf 
  • Biuletyn nr 4 cz. II do wydruku w formacie .pdf 

BIULETYN PKWK Nr 1/2001

Pierwszy numer Biuletynu Polskiego Klubu Wyścigów Konnych obejmuje zbiór przepisów dotyczących zasad organizacji wyścigów konnych w Polsce oraz zasad funkcjonowania i działania Klubu.

Publikację aktów prawnych uzupełniają załączniki a także wzory druków niezbędnych przy zgłaszaniu koni do udziału w wyścigach.

W kolejnych numerach zostaną opublikowane oficjalne wyniki wyścigów konnych w sezonie 2001.

Spis treści:

Wzory druków:

  • WYKAZ KONI PEŁNEJ KRWI ANGIELSKIEJ 
  • WYKAZ KONI CZYSTEJ KRWI ARABSKIEJ 
  • ZGŁOSZENIE STAJNI WYŚCIGOWEJ 
  • ZGŁOSZENIE KONI 

Zgłoszenia do gonitw arabskich w Niemczech

  • 587_Hoppegarten_8.04  
  • 596_Hoppegarten_10.06  
  • 593_Hoppegarten_10.06  
  • 594_Hoppegarten_10.06  
  • 600_Saarbrucken_15.08  
  • 601_Miesau_19.08  
  • 605_Mülheim_13.10  

Szkolenie dla kandydatów na trenerów koni wyścigowych (galopem) – 2009

Szkolenie dla kandydatów

na trenerów koni wyścigowych (galopem) – 2009

Pełnoletni kandydaci winni złożyć wniosek o nadanie uprawnień do trenowania koni galopem zawierający imię i nazwisko oraz adres zamieszkania wnioskodawcy, wraz z  oświadczeniem wnioskodawcy, że nie została wobec niego prawomocnie orzeczona kara dyscyplinarna, o której mowa w art. 24 pkt 6 ustawy o wyścigach konnych z dnia 18.01. 2001 roku (Dz. U. Nr 11, poz. 86 z późn. zm.)
Pisemny egzamin wstępny (bezpłatny) obejmuje zagadnienia z wiedzy ogólnej o hodowli i użytkowaniu koni oraz o wyścigach konnych, a także podstawowe elementy z zakresu anatomii, fizjologii i żywienia koni;

 

Egzamin wstępny odbędzie się 21 marca 2009 (sobota), godzina 10.00 – sala konferencyjna PKWK.

Osoby, które zaliczą egzamin wstępny uczestniczyć będą w szkoleniu, które trwa 5 dni: 22, 28-29 marca i 4-5 kwietnia 2009 roku. Zajęcia (z wyjątkiem 28 marca) odbywają się w sali konferencyjnej PKWK w godzinach 9.00 – 15.00.

 

Opłata za udział w kursie i egzamin wynosi: 500 złotych od osoby. Koszty dojazdu i noclegów uczestnicy pokrywają we własnym zakresie.

GODZINOWY PLAN ZAJĘĆ
 SZKOLENIA (CZĘŚĆ TEORETYCZNA) DLA KANDYDATÓW
NA TRENERÓW KONI WYŚCIGOWYCH (GALOPEM)
Niedziela, 22 marca 2009 roku
9.00 – 11.00      prowadzący: PAWEŁ GOCŁOWSKI
– ogólna wiedza o wyścigach konnych: historia wyścigów konnych, barw wyścigowych, gonitw klasycznych, terminologia, dokumentacja hodowlana i wyścigowa, statystyki, rodowody, księgi stadne, biuletyny PKWK, wiadomości wyścigowe, przeglądy hodowlane, aukcje koni, etc.
11.00 – 14.00    prowadzący: WALDEMAR FLISIŃSKI
– prawo wyścigowe (Ustawa o wyścigach konnych, Regulamin wyścigów konnych i inne rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi)
14.00 – 15.00     prowadzący: lek. wet. JAN SAMSEL
– profilaktyka (szczepienia, odrobaczanie)
– transport koni i wymagana dokumentacja
– podstawowe schorzenia koni wyścigowych i profilaktyka

 

Sobota, 28 marca 2009 roku

9.00 – 15.00      prowadzący: JACEK ŁOJEK
Zajęcia odbędą się: SGGW, Wydział Nauk o Zwierzętach,
Zakład Hodowli Koni, Warszawa, ul.Ciszewskiego 8, pokój 1108
– rasy koni (szczególnie pełna krew angielska, czysta krew arabska)
– podstawowe zagadnienia z zakresu hodowli koni
– ogólne zagadnienia z anatomii i fizjologii koni
– zasady żywienia, rola wody i dodatków paszowych (pasze treściwe i objętościowe, normy paszowe)

 

Niedziela, 29 marca 2009 roku

9.00 – 15.00            prowadzący: KRZYSZTOF WOLSKI
– szczegółowy plan gonitw
– systemy, rodzaje i warunki przeprowadzania gonitw
– zapisywanie koni do gonitw
– wagi noszone przez konie w gonitwach
– rodzaje ulg i nadwag

 

Sobota, 4 kwietnia 2009 roku

9.00 – 11.00      prowadzący: PAWEŁ GOCŁOWSKI
– przepisy wyścigowe dotyczące gonitw płotowych i przeszkodowych
– trening koni płotowych i przeszkodowych
– taktyka i technika w gonitwach płotowych i przeszkodowych
– cechy psychofizyczne jeźdźców płotowych i przeszkodowych
 11.00 – 15.00     prowadzący: KRZYSZTOF WOLSKI
– światowe tory, gonitwy, jeźdźcy, hodowcy, konie i uzyskiwane czasy
– wymogi dotyczące startu konia zagranicą

 

Niedziela, 5 kwietnia 2009 roku

9.00 – 15.00        prowadząca: MAŁGORZATA ŁOJEK
– trening koni w zależności od rasy, rozwoju, wieku i predyspozycji
– trening młodych koni
– trening wytrzymałościowy i szybkościowy
– żywienie koni wyścigowych
– charakterystyka cech psychofizycznych jeźdźca
– kryteria doboru jeźdźca
– cele i zasady szkolenia młodych jeźdźców
– teoria i praktyka treningu koni wyścigowych
– relacje trener: – hodowca, – właściciel, – jeździec, – komisja techniczna;
– podstawowe zagadnienia dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej przez trenera koni wyścigowych
– stowarzyszenie trenerów koni wyścigowych

 

Szkolenie zakończy egzamin ustny, który odbędzie się w piątek 17 kwietnia od godziny 10.00 w sali konferencyjnej PKWK.

Osoby, które w latach poprzednich odbyły szkolenie organizowane przez PKWK mogą przystąpić bezpośrednio do egzaminu, bez obowiązku uczestniczenia w szkoleniu.
Osoby, które zaliczą egzamin ustny z teorii przystąpią do egzaminu praktycznego – w sobotę 18 kwietnia o godzinie 11.00 w stajni tr Małgorzaty Łojek.
Osoby, które zaliczą egzamin ustny z teorii mogą też odbyć trzymiesięczny staż w stajniach służewieckich trenerów (Małgorzaty Łojek, Krzysztofa Ziemiańskiego, Doroty Kałuby i Andrzeja Walickiego). Każdy stażysta odbędzie szkolenie u minimum dwóch trenerów. Staż jest płatny – 300 złotych za miesiąc od osoby. Dodatkowo osoby odbywające staż zobowiązane są do samodzielnego ubezpieczenia się na okres stażu, to jest:
– kwiecień / maj (30 dni);
– czerwiec / lipiec (30 dni);
– listopad (30 dni).

Dla tych osób egzamin praktyczny odbędzie się po zakończeniu stażu.

Osoby, które posiadają udokumentowaną praktykę u licencjonowanego trenera koni wyścigowych, jako aspirant trenerski lub asystent trenera mogą ubiegać się o zaliczenie części lub całości stażu.

Szkolenie dla kandydatów na sędziów wyścigowych – 2008

Pełnoletni kandydaci winni złożyć wniosek o nadanie uprawnień do pełnienia funkcji sędziego wyścigowego zawierający imię i nazwisko oraz adres zamieszkania wnioskodawcy (także telefon kontaktowy) wraz z oświadczeniem wnioskodawcy, że nie została wobec niego prawomocnie orzeczona kara dyscyplinarna, o której mowa w art. 24 pkt 6 ustawy o wyścigach konnych z dnia 18.01. 2001 roku (Dz. U. Nr 11, poz. 86 z późn. zm.).

We wniosku należy zaznaczyć o uprawnienia do pełnienia jakiej funkcji (sędzia starter, sędzia u celownika, sędzia u wagi, sędzia u zegara, sędzia obserwator, sędzia – członek komisji technicznej i odwoławczej) ubiega się kandydat, a także dołączyć do niego zaświadczenie o minimum średnim wykształceniu (dyplom, świadectwo ukończenia szkoły, etc.).

Egzamin z zakresu Regulaminu wyścigów konnych odbędzie się w dniach 30-31 sierpnia 2008 (sobota-niedziela) w godzinach 9.00 – 13.00 (sala konferencyjna PKWK), a egzamin z praktycznych umiejętności niezbędnych do wykonywania danej funkcji sędziego w tych samych dniach w trakcie rozgrywania gonitw.

Opłata za szkolenie i egzamin wynosi: 250 złotych od osoby.

Szkolenie trwa 4 dni:
16-17 i 23-24 sierpnia 2008 roku

Zajęcia teoretyczne odbywają się w sali konferencyjnej PKWK w godzinach 9.00 – 12.30, a zajęcia praktyczne w trakcie rozgrywania gonitw.

Koszty dojazdu i noclegów uczestnicy pokrywają we własnym zakresie.

RODOKOKOZA ŹREBIĄT

W związku informacją o coraz częstszym występowaniu w Polsce zachorowań źrebiąt wywołanych bakterią Rhodococcal Equi, poniżej zamieszczamy tłumaczenie artykułu opisującego tę chorobę autorstwa Marka H. Hillyer’a, zamieszczonego w wydawnictwie „Thoroughbred Breeder” z maja 2003 roku.

RODOKOKOZA ŹREBIĄT

Rhodococcus equi (R. equi) jest bakterią występującą na całym świecie. Wywołuje ona zapalenie płuc u źrebiąt, ale może także atakować inne tkanki, jak kości i jelita. Infekcja utożsamiana jest ze źrebięcym zapaleniem płuc i otrzymała wiele potocznych nazw na całym świecie, jednak bakteria ta może również wywoływać schorzenia u innych zwierząt takich, jak świnie, bydło, została wyizolowana także u ludzi.

Bakteria jest odporna na działanie środowiska zewnętrznego i oporna na wiele środków dezynfekujących. Okazało się, że może ona przetrwać w glebie conajmniej 12 miesięcy. Dodatkowo może się mnożyć nie tylko w zainfekowanym źrebaku, ale również w glebie skażonej końskimi odchodami, a siła rozmnażania wzrasta wraz z temperaturą otoczenia. Nic dziwnego, że ten organizm bytuje w dużej liczbie w miejscach zapylonych i w ciepłym klimacie, zwłaszcza, jeśli w poprzednich latach przebywały tam zarażone źrebaki.

Do infekcji dochodzi zazwyczaj poprzez oddychanie, a podwyższone ryzyko wiąże się z suchymi, pylistymi warunkami, gdzie więcej organizmów może znajdować się w powietrzu. Ostatnie prace wykazały, że do infekcji dochodzi wcześnie w życiu źrebaka, a najprawdopodobniej w ciągu pierwszych 2 tygodni jego życia. W wielu wypadkach infekcja prowadzi jedynie do namnożenia się bakterii w organizmie źrebaka, a potem wydalenia ich wraz z odchodami, bez żadnych widocznych oznak choroby.

Indywidualne czynniki, włączając bakterie wchłonięte przez oddychanie lub jedzenie, są prawdopodobnie ważne w określeniu, które źrebaki zachorują. Oznaki choroby są zwykle niewidoczne do czasu, aż źrebak ma kilka tygodni. Przypuszcza się, że przeciwciała przekazane źrebakowi przez klacz są odpowiedzialne za kontrolę infekcji w tym wczesnym stadium, ale gdy przeciwciała te zanikają w drugim – trzecim miesiącu życia, infekcja może się rozwinąć. Ten długi okres inkubacji po zainfekowaniu i przed pojawieniem się klinicznych objawów również tłumaczy, dlaczego choroba jest często poważna i rozległa, kiedy stwierdzi się ją klinicznie.

Zarażone źrebaki mogą okazywać wiele objawów związanych z zapaleniem płuc, a są to gorączka, osowiałość i senność, słaby wzrost, ropny wyciek z nozdrzy, kaszel i trudności w oddychaniu. Jeśli zaatakowane są inne tkanki, niż płucna, wówczas można zauważyć objawy kulawizny w przypadku choroby stawów i biegunkę, kiedy zaatakowane są jelita. Niezbyt charakterystyczne zmiany znajduje się w próbkach krwi i infekcja może być rozpoznana jedynie przez wyhodowanie i wyizolowanie bakterii z zaatakowanej tkanki. Bada się popłuczyny z tchawicy i oskrzeli w przypadkach zapalenia płuc, płyn stawowy w przypadkach kulawizny lub odchody w przypadkach jelitowych. W identyfikacji infekcji pomocne mogą być inne techniki diagnozowania i przydatna tu jest zarówno ultrasonografia, jak i badania radiologiczne. Obecnie nie ma żadnego wiarygodnego testu serologicznego (na przeciwciała), klinicznie identyfikującego zainfekowane osobniki, ani też skutecznych środków rozpoznania nosicieli choroby.

Często zaskakujący jest widok rozległych uszkodzeń w płucach źrebaka, który dopiero co zaczął wykazywać oznaki choroby. Jest to rezultatem powolnego rozwoju zmian patologicznych od momentu zarażenia do pojawienia się objawów klinicznych. Jednak, w przeciwieństwie do podobnych zmian u konia dorosłego, źrebak wykazuje niezwykłe możliwości zdrowienia. Poważne uszkodzenia płuc widoczne są podczas badań radiologicznych i USG w początkowym stadium i jeszcze wtedy po kilku tygodniach efektywnego leczenia można doprowadzić do niewiarygodnego wyzdrowienia. Obecnie istnieją pewne dowody na to, że te ozdrowiałe źrebaki w wyniku przebytej choroby mogą mieć problemy z osiąganiem dobrych wyników w karierze wyścigowej, jednak wiele osobników będzie mogło w pełni wykorzystywać swój przewidywany potencjał atletyczny.

Jelitowa odmiana choroby jest rzadsza od oddechowej. Rozwija się w zaatakowanym przewodzie pokarmowym w wyniku wchłonięcia do niego R. equi ze środowiska. W takich przypadkach bakteria jest zdolna zaatakować lokalne węzły chłonne w jamie brzusznej, co prowadzi do rozwinięcia się w nich ropni. Uważa się, że nawet do 50 % źrebiąt z zapaleniem płuc powodowanym przez R. equi może mieć również infekcję jelitową. Kliniczne jej objawy to utrata wagi, depresja, gorączka lub biegunka. Niestety przy obecności ropni w węzłach chłonnych nadzieje na wyleczenie są nikłe.

Podobnie, jak w infekcji jelit, R. equi może również rozprzestrzenić się na krwiobieg. Najczęściej efektem tego jest umożliwienie bakteriom zaatakowania kości i stawów. Przypadki te objawiają się kulawizną z towarzyszącym temu bólem, podwyższoną ciepłotą i opuchlizną wokół zajętych tkanek. Często wymagają one leczenia chirurgicznego i terapii antybiotykami. U niektórych osobników choroba może się rozprzestrzenić w różnych kierunkach i wówczas prognozy są bardzo pesymistyczne.

R. equi ma niezwykłą zdolność przetrwania wewnątrz białych krwinek źrebaka i stąd unikania wielu mechanizmów obronnych zwierzęcia, a także kuracji, które w innych wypadkach mogłyby być stosowane przeciw bakteryjnym infekcjom płuc. Na szczęście istnieją pewne efektywne leki, które mogą być stosowane w zwalczaniu infekcji. Najczęściej stosowana jest kombinacja dwóch antybiotyków: erytromycyny i rifampicyny. Wspólnie oddziałują synergicznie i poza wniknięciem w chorą tkankę płuca mogą również penetrować białe krwinki, gdzie bakteria się namnaża. Aplikowane są doustnie. Praktyczną wadą tego leczenia jest to, że jeden lek jest zazwyczaj podawany 2 razy dziennie, a drugi 3 razy dziennie, co może być czasochłonne, zwłaszcza, że większość kuracji trwa minimum 4 tygodnie. Dodatkowo, chociaż większość jest wrażliwa, to jednak niektóre próbki R. equi okazały się odporne na kombinację leków i stąd najlepiej jest sprawdzić wrażliwość indywidualnych izolatów przed podjęciem długiego leczenia. Również różne preparaty z erytromycyny są dostępne i mają one różne poziomy absorpcji, więc ważne jest, aby upewnić się, który produkt ma być zaaplikowany i zaplanować właściwy tok leczenia. Warto pamiętać, że dzięki skutecznemu leczeniu źrebak nadal będzie rósł i dlatego początkowa dawka dla 8-tygodniowego źrebaka może być za mała dla zdrowiejącego 12-tygodniowego konia. Zaobserwowano skutki uboczne tych leków, jednak zwykle mogą być one kontrolowane przez wycofanie lub zmniejszenie dawki i rzadko są groźne dla życia. W niektórych przypadkach skutki uboczne są takie, że dalsze stosowanie tej kombinacji leków nie jest możliwe i trzeba użyć innych środków.

Niedawno w leczeniu zapalenia płuc R. equi zastosowano inne antybiotyki. Zaliczały się do nich takie leki, jak azitromycyna, która ma wiele potencjalnych zalet w tym, że wzmaga wchłanianie i zwiększa penetrację do białych krwinek porównywalnie do erytromycyny. Praktycznym efektem tego jest to, że konieczność dozowania leku ogranicza się do 1 razu dziennie. Niestety, jak to bywa w przypadku nowych kuracji, tak i tutaj jej koszt jest znacznie wyższy.

Podczas, gdy antybiotyki i inne środki lecznicze połączone z dodatkowym wsparciem i pielęgnacją, mogą prowadzić do spektakularnych wyleczeń u niektórych źrebiąt, to podstawowym celem jest zapobieganie chorobie. Może ona zaatakować każdego źrebaka, jednak jak już wspomniano, farma hodowlana z dużą liczbą klaczy i źrebiąt oraz suchymi, pylistymi warunkami, z bardzo zanieczyszczonymi odchodami końskimi pastwiskami, spowoduje wzrost zagrożenia chorobą. W niektórych przypadkach może to doprowadzić do rozprzestrzenienia się bakterii na wybiegach i w następstwie do epidemii tej choroby wśród źrebaków, w ciągu jednego roku. Przenoszenie stada jest mało praktyczne, ale inne zmiany w zarządzaniu mogą skutecznie zredukować ryzyko kontaktu źrebiąt z bakteriami. Dobra wentylacja i unikanie przepełnienia są ważne tak samo, jak unikanie suchych, pylistych padoków dla źrebiąt. Zmiana pastwisk, selektywne koszenie i nawadnianie łąk może pomóc uniknąć ryzyka. Należy też pamiętać, że zarażony źrebak jest głównym źródłem zarazków i powinien być odizolowany na czas choroby.

Tam, gdzie istnieje uzasadniona obawa przed chorobą źrebiąt, można zastosować specyficzną terapię profilaktyczną. Obecnie najbardziej skuteczną strategią jest aplikowanie osocza zawierającego przeciwciała, by wzmocnić odporność źrebaka. Ważne, aby ta ochrona została podjęta przed wystawieniem konia na ryzyko zarażenia, stąd najlepiej, gdy wprowadzona ona jest już w drugim dniu jego życia. Należy jednak pamiętać, że metoda ta jest najbardziej skuteczna w połączeniu ze zmianami środowiska i nawet wówczas, po zredukowaniu zasięgu choroby, nie można się spodziewać jej wyeliminowania.

Wczesne rozpoznanie choroby jest ważne, by terapia odniosła sukces. W przypadku istnienia wysokiego ryzyka choroby, dokładne codzienne obserwacje połączone z regularną kontrolą weterynaryjną pozwolą na wczesne rozpoznanie zarażonych osobników. Takie działanie jest efektywne finansowo, gdyż wczesne rozpoznanie pozwala na właściwe i krótsze trwanie leczenia, a więc i niższe jego koszty. Podstawowe szczepienia przeciwko R. equi mogą stać się najlepszą metodą prewencji i kontroli zachorowań, i obecnie prowadzone są intensywne badania nad bezpieczną i skuteczną szczepionką.

Przepisy

  • Regulamin wyścigów konnych
Więcej

Biuletyny

  • Uzupełnienia i poprawki do Biuletynu nr 1
Więcej